Ponad tysiąc lat temu u ujścia Świny mieszkała niewielka grupa rybaków i przewoźników, z których ci ostatni pomagali kupcom kursującym z towarami na trasie z zachodu do Wolina i Kamienia w przeprawie przez Świnę.
W 1630 r. Opanowali te tereny Szwedzi, ale sytuacja obszarów nad Świną specjalnie się nie zmieniła. Dopiero po opanowaniu ujścia Odry przez Prusy zaczęto tu inwestować, ponieważ przy ujściu Piany, z której korzystali szczecińscy żeglarze, Szwedzi pobierali wysokie cło. By uniknąć tych opłat zaczęto badać możliwości pogłębienia rzeki i docierania tą drogą do Szczecina. Rozpoczęło się pogłębianie Świny, budowa portu i miasta, a także fortyfikacji obronnych strzegących ujścia rzeki. Pracami kierował Holender, generał Wallrabe.
Posuwały się one powoli, napotykając wiele trudności. Między innymi rozpoczęte roboty niszczyli Szwedzi, którzy nawet w korycie rzeki zatopili kilka statków obciążonych kamieniami, by w ten sposób uniemożliwić wykorzystywanie Świny jako drogi wodnej. Gdy zgromadzono materiały budowlane wykonano część prac, nadszedł wielki sztorm, który wszystko zniszczył.
W połowie XVIII w. Osada otrzymała prawa miejskie. Liczba jej mieszkańców wynosiła wtedy około 2000. Miasto związane było silnie z portem.
Na początku XIX w. Zaczęło ono pełnić funkcję kąpieliska. W 1824 r. Uroczyście otwarto pierwszy sezon wczasowy. Zaplanowano utworzenie parku zdrojowego, który by oddzielił miasto od dzielnicy kuracyjnej. W 1858 r. Wybudowano latarnię morską, rozbudowywano port.
Podczas I wojny światowej miasto nie poniosło żadnych strat. W okresie międzywojennym niemiecki port wojenny stawał się bazą dla coraz to większej liczby okrętów.
W 1939 r. Miasto liczyło około 30000 mieszkańców.
W pierwszych latach II wojny światowej panował tu spokój, ale później coraz częściej okolice miasta były bombardowane przez lotnictwo alianckie.
Miasto poniosło wielkie szkody. Zniszczenia wojenne oceniono na 50 %